Frustratie

Ik begin me te frustreren aan mijn leven. Langzaam aan wordt niks meer perfect. Alle vier de factoren worden langzaam aan erger en erger. Het probleem is dat er gewoon geen lichtpuntje meer is.

Met vrienden gaat het goed, maar gebeurd er niks bijzonders. Wat contacten verwateren, er komen wat nieuwe bij, en een paar blijven waar ze zijn. Vriendschappen komen, zoals alles in het leven volgens mijn theorie, in golven of vlagen. Je leert mensen kennen, raakt close met ze, en langzaam aan vallen ze weer weg. De ene vriendschap duurt langer dan de andere, maar let's be honest, bijna alle vallen uiteindelijk wel weer weg.
Maar goed, op het gebied van vriendschap in m'n leven dus weinig nieuws. Zoals altijd help ik Annemarie met d'r problemen, help ik Suzanne een jongen kiezen en verteld Anouk over haar enge stalkers. En natuurlijk helpen zij mij ook.

Op gebied van school nog steeds te druk. Ik kom net van vier volle uren huiswerkbegeleiding af en moet helaas ook de hele avond gaan leren... En na de proefwerkweek heb ik het even rustig, maar niet voor lang want school gaat gewoon door en ik hobbel er een beetje achter aan.

Thuis gaat het ook niet echt lekker. Hoe meer ik me los probeer te maken van mijn ouders, hoe meer ze zich aan mij vastklampen. Ze proberen nog te veel dingen te controleren die ik allang zelf kan beslissen. Zoals wat ik eet wanneer ik naar school ga, waar ik mijn geld aan uitgeef en meer. Vandaag was er weer een incident. Ik vroeg aan mama of ik de pil mag gaan slikken, omdat mij dat veilig lijkt voor later -je plant je ontmaagding niet- en ik zo goed kan weten wanneer ik ongesteld moet worden. Mama reageerde weer met: "Oh, dat weet ik nog niet hoor, dan zou ik je wel eerst moeten toelichten en dan gaan we samen naar de huisarts en dán kijken we of het een optie is.". Ja, dank je mama, maar ik kan prima zelf bepalen of iets een 'optie' is of niet. En als ik daarom boos word, loopt ze weg. Zo kan je geen gesprek voeren, dus word ik nog bozer zodat ze luistert. En once again kan ik weer met een kutgevoel naar studie, omdat we het op een rust hebben gelegd en niet hebben uitgepraat. Zoals altijd.

In de liefde heb ik ook nog steeds geen geluk. De gene die op het moment de meeste interesse heeft is Guus, maar iedereen zegt "Goh, jullie zouden zo broer en zus kunnen zijn!", en dan herinner ik me weer hoeveel hij inderdaad op mij lijkt en dat hij misschien toch niet mijn type is. Maar ik zei laatst nog tegen mezelf dat ik geen type heb, die waarom hem geen kans geven? Ach, ik weet het niet. Ik geef de laatste tijd uit wanhoop iedereen een kans, en wie ik toelaat wijst me af en de rest wijs ik zelf af als ze te dichtbij komen, dus ik denk dat ik eerst aan mezelf moet gaan werken dat ik niet meer een vriendje zoek maar vind.
Ja, misschien is dat wel goed. Eerst eens aan mezelf werken voordat ik iemand vind die goed bij mij past. Maar daarin tegen klikt het wel zó goed met Guus, dat dit best mijn soulmate waar ik al zo lang naar zoek zou kunnen zijn.

Trouwens, toen ik laatst op Guus' mobiel keek zag ik een gesprek met Suzanne over mij, en dat hij zei dat hij me wel leuk vond maar verliefd zijn tijd nodig had. Het gekke is dat toen ik aan Suzanne vroeg of zij het nog met Guus over mij had gehad, ze van niet zei. Ik heb zo'n vermoeden dat ze jaloers is. Guus was altijd een beetje "haar jongen" waarmee ze een beetje flirtte en sprak op Whatsapp. Toen Guus naar mij toe kwam, kon ze dat niet uitstaan (is mijn theorie). Ze hoorde Guus voor zichzelf uit over mij, en begon meer met hem te praten. Toen ik aan haar vroeg of ze tegen hem kon beginnen en of hij anders deed tegen haar omdat hij nu met mij praatte, zei ze van niet. Ik geloof haar, maar betwijfel het fijt dat ze er zo luchtig over doet. Ik snap dat ze het niet leuk vind, maar ik kan er niks aan doen dat ik hem zo heb leren kennen, zonder intenties.

Hoe ik Guus heb leren kennen was echt perfect als ik er zo over nadenk. Ik kende hem al drie jaar, maar we hadden nooit veel contact. We waren meer klasgenootjes. Bij de uitwisseling kwamen we toevallig bij elkaar in de groep, en deden we dus veel activiteiten samen. Het vloeide heel langzaam over van kennissen op een vriendschap, en van vriendschap op liefde. Het was een basis voor een perfecte relatie. Ik kon uren met hem kletsen, we liepen de hele tijd samen in Amsterdam, we snapte elkaars humor en het was zeker meer dan de friendzone!

Ach, weet je, niemand weet mijn gedachtegangen over al die jongens, dus voor iedereen aan de buitenkant ben ik happy and single, wat betekend dat ik alle tijd heb om het rustig uit te vogelen! 

En ondertussen blijven bloggen!

Ciao

Lees verder...

Something New

Mijn leven begint saai te worden. Door de weeks sta ik op, maak me klaar, ga naar school, ga naar studiebegeleiding, ga weer naar huis, avondeten, nog eventueel wat huiswerk en anders wat bankhangen, en dan naar bed. In het weekend sta ik rond een uur of elf op, maak me klaar, ga met vrienden afspreken (bijna altijd Annemarie), logeer wat, ga wat uit, maar niet veel bijzonders. Ik heb het gevoel dat ik vast zit in een routine. Een soort vizieuse cirkel. En ik wil eruit. Maar hoe? Want op je vijftiende hebben nog veel te veel mensen macht over je leven om zelf een grote verandering te maken. Het meeste wat ik kan doen is op een sport gaan. Maar aangezien ik kan eten wat ik wil en geen grammetje aankomen, zit dat er voorlopig niet in.

Maar hoe kan ik me leven dan interessant maken? Of zit ik nou gewoon te zeuren? Er is niks mis met me leven; ik kom uit een rijk gezin, heb veel vrienden, zit op vwo... Het spannendse wat ik afgelopen weken mee heb gemaakt is mijn dyslexie-verklaring. Maar ik zie mijn (liefdes)leven altijd als een economie. Alles gaat goed, soms gaat het iets minder, dan gaat het weer goed, dan stort me leven in een economische crisis waar werkelijk ALLES fout gaat, en dan gaat het weer rustig verder. Er is maar weinig plaats voor perfectie. Een perfect leven, dat maak je maar zelden mee. Het duurt dan ook niet langer dan hooguit een week voordat er weer iets mis gaat. Mijn theorie is als ik een perfect leven heb, gaat het in de volgende vier factoren goed:
1. Thuis
2. Op school
3. Met vrienden
4. In de liefde
Uit mijn leven nu kan ik concluderen dat twee van de vier factoren goed gaan: thuis en met vrienden. Op school moet ik op het moment veel te hard werken, en voor mijn liefdesleven, tja, mijn plan om Lorenzo te krijgen heeft nog geen spectaculaire vooruitgangen. Deels door school, want ik heb nog vrij weinig kunnen uitvoeren omdat de proefwerkweek voor een weekje mijn leven opslokt.

Ik zou denken dat twee van de vier factoren mij bij verre gelukkig zou kunnen maken, maar gek genoeg leef ik van dag op dag, en ben ik over het algemeen tevreden. Ik ben opgewekt en zit goed in me vel. Dat is het belangrijkste.

En met jongens kan ik nu concluderen dat er geen interesse in mij hebben op het moment. Ook die kun je zien als een economie. Ze komen met velen, stellen zich allemaal ter beschikking, je maakt alleen maar foute keuzes, en vervolgens wandelen ze allemaal weer weg en ben je eenzaam en alleen achter gelaten. Eens in de zoveel tijd gebeurd dit. En vaak kies je verkeerd en blijf je single. Of zijn ze allemaal een netniet-match. Maar soms maak je toevallig de goede keuze en is het raak. En dan heb je een relatie. Het is een hoop gedoe en gevis, maar dan heb je ook wat. Een soort pronkstuk van vlees en bloed waarvan je vanhopig eist dat hij de lege gaten in je leven opvult. Als je het zo bekijkt, waar doe je alle moeite dan nog eigenlijk voor? Zoveel moeite om vaak niks. Maar ja, op deze manier vind je dus misschien wel ''de ware''. Ach, wie ben ik om dat te zeggen. Ik ben vijftien, dus de ware is voorlopig nog wel ver weg gok ik.

Misschien moet ik nu even gaan genieten van mijn single-life, want wie weet hoe lang die nog duurt of wat er morgen gaat gebeuren?

Conclusie: het doel van nu is van dag op dag leven, en maar zien wat er op mijn pad komt. Mijn plan met Lorenzo? Dat weet ik nog niet of ik die door ga zetten. Maar hé, alleen Suzanne en Annemarie weten ervan dus als ik me bedenk kan ik me nog altijd terug trekken.

Ciao 

Lees verder...

Vriendje

M'n liefdesleven is niet bepaald spectaculair. Lars was vorige winter, maar na de kou zag hij het knuffelen niet meer zo zitten en vertrok. Ergste? Dat hij nu met Bente heeft. Ze hadden al zo veel contact toen ik met Lars had, dat dat niet ''niets'' kon zijn geweest toen der tijd. 

Maar over Lars ben ik heen. Allang. Het probleem zit hem meer in wat er daarna kwam: Pieter. Ik krijg hem maar niet uit me hoofd, hij blijft terugkomen in mijn gedachtegangen als een soort schooiende hond op zoek naar meer smakelijke restjes van het eten. Ik heb mezelf al vaak genoeg proberen te overtuigen dat hij niks voor mij is, en dat hij een lul is, maar waarom duikt hij dan weer steeds terug op in me hoofd? En waarom heb ik hem ooit laten gaan? Voor Tom notabene.. Biggest mistake ever..

En dan daarna nog een fout maken om toen hij weer interesse toonde aan het begin van het jaar, de kans niet te grijpen. Nu zie ik hem te vaak om contact te laten rusten en daarna weer op te pakken. Ik kan mezelf wel slaan hoe dom ik was de afgelopen maanden.

Met Jonathan was niet mijn schuld. Als hij niks wilde, kon hij het best even laten weten. Maar schijnbaar had hij daar de ballen niet voor. Hij was de eerste jongen sinds Lars en Pieter waarbij ik oprecht dacht dat het iets kon worden, zonder twijfels. Maar altijd als je twijfelt is het nergens voor nodig, en als je niet twijfelt is het juist wel nodig. Jammer dat me zesde zintuig me soms zo in de steek laat. Of luister ik er gewoon niet naar?

Maar ja, aan Jona en Pieter kan ik nu nog weinig doen behalve spijt hebben. Ik heb er weer een recent probleem bij gekweekt: Lorenzo. Ik wist al langer wie hij was, en hij leek me gewoon een leuke jongen. Hij had pas mijn interesse geroepen bij het schoolfeest. Sinds dien heb ik de grootste zwak ooit voor hem. Ik wil hem zien op school, ik wil hem zien tweeten, ik wil hem spreken, ik wil overal zijn waar hij is. Ik wil hem leren kennen. Hij is schattig, kan goed dansen, is Italiaans, heeft een leuke alternatieve kledingstijl en schijnt hele leuke humor te hebben. Maar er is een probleem. Hij vindt Rosalie al anderhalf jaar leuk. En pas nú vindt zij hem ook leuk, nu hij een beetje is opgegroeit. Ikzelf ben van mening dat iemand je niet waard is als diegene je anderhalf jaar voor smacht laat wachten en alleen komt als het haar uit komt. Maar ja, hoe leg ik dat die smoorverliefde Lorenzo uit? En nét nu ik interesse in hem heb, nét dit weekend hebben ze afgesproken. Misschien praten ze nu wel. Alleen het idee al doet me pijn. Hij verdiend iemand die hem meteen wilt, niet na anderhalf jaar. En iemand zonder haren op d'r bovenlip en knokkels. Ja, Rosalie is een schat van een meid, maar geen schoonheid. Niet als hem. En ik moet en zal hem krijgen. Ik ben het wachten zat. Ik verdien ook iemand die lief, leuk, schattig en vriendjes-proof is. Zij heeft ook nooit iemand, en heeft pas één keer gezoend, in een discotheek, maar ze is ook nog niet klaar voor een vriend. Ze is jong, kinderlijk en nog helemaal niet bezig met jongens.

Uit de liefdestest (ja, ik heb deze gedaan, puur uit nieuwsgierigheid en omdat Suzanne er voor de grap mee kwam) kwam dat ik één procent meer bij Lorenzo pas dan Rosalie. Er strond bij mij en Lorenzo dat hij klaar is om liefde te geven, maar dat niet altijd naar mij is. (omdat hij niet weet dat ik interesse in hem heb en hij nu met Rosalie praat.) Hij is klaar voor een vriendin, hij wilt een zielsverwantje. Ik kan het ook gewoon aan hem zien. Als hij z'n jas aan me geeft buiten bij het schoolfeest, zie ik in z'n ogen dat dat niet zomaar iets is wat hij van zijn grote broer heeft geleerd dat beleefd is. Hij bedoeld er iets mee. Ook stond bij de liefdestest dat als we eenmaal samen zijn, we een perfecte match zullen zijn. Ik hóóp en verwacht dat de liefdestest klopt.

 Iedereen die dit leest denkt nu vast, wat een psycho, maar ik ben heel stil. Dit zijn gewoon puur mijn gedachtegangen die ik even helemaal laat gaan. En die heb ik veel aangezien het proefwerkweek is en ik nu eigenlijk die-hard moet leren. Maar het lukt me niet. Als ik dit in een kwartier schrijf betekend het dat het er gewoon even uit moet. En ik ben het leren zat. Eerst die dyslexie uitslag eerder dit jaar, de slechte punten, het harde werken om niet te blijven zitten en op vwo te blijven, soms lukt het allemaal even niet. 

Maar verder over Lorenzo, want mijn gedachtes over hem zijn nog lang niet klaar. Hoe hij naar me kijkt op school als ik hem tegenkom, ik zie gewoon dat hij interesse heeft en dat als Rosalie er niet was, ik zeker een grote kans had. Dus gister lag ik in bed te denken, hoe krijg ik toch nog die kans? En toen vond ik het. Een stappenplan. Heel langzaam kom ik met hem in contact, beginnen we te praten, en werk ik hem naar me toe. Ik vind het nu vreselijk dat ik Rosalie ken en bevriend met haar ben, want anders had dit plan een stuk minder subtiel gehoeven en had het allemaal een stuk makkelijker kunnen zijn. Dan had het me niks geboeit dat ik haar zou kwetsen met hem afpakken. Maar nu ik bevriend met haar ben, laat ze me geen keus dan dit subtiel en onopvallend te doen. Ze mag van niks weten. Ik ga haar uithoren over hem, en haar langzaam ook naar mij toe drijven, weg van hem. Ik ga ze allebei naar me toe trekken en zo langzaam tussen beide komen. Ik heb dit vaker gedaan, als ik een jongen zag zitten of met iemand bevriend wilde worden. Het is altijd gelukt. Ik prop me er op een één of andere manier wel tussen.

 Met dit plan hoop ik dus eindelijk het vriendje te krijgen die ik al zo lang zoek. En als het niet lukt of ze te close worden trek ik me meteen terug. Want als ze door hebben dat ik een plannetje uitvoer en deze mislukt, ben ik de falende bitch. En dat mag niet. Want hoe graag ik Lorenzo ook wil, mijn status moet ik ook hooghouden.

 Wish me luck.

Lees verder...